Blizna pooperacyjna — definicja. Blizna pooperacyjna to pozostałość po zabiegu chirurgicznym, która tworzy się kilka dni po operacji. Jest ona wynikiem procesu gojenia poprzedzonego uszkodzeniem tkanek skóry. Niestety, każda operacja będzie skutkowała pojawieniem się blizny na skórze. Po ostatecznym sprawdzeniu przywraca się pracę serca i zszywa klatkę piersiową. Zabieg trwa od 4 do 5 godzin, a czasami dłużej. Później chory przewożony jest na pooperacyjną salę intensywnego nadzoru. Z reguły chorych wybudza się tego samego dnia. Po zabiegu chory wymaga kilkutygodniowej rehabilitacji. By-passy - powikłania zabiegu Ojciec 6-letniego chłopca wytatuował sobie na klatce piersiowej bliznę, aby podnieść syna na duchu po ratującej życie operacji serca. Kilka. wtorek, 16 maja, 2023 Obejrzyj filmik i dowiedz się więcej o polskiej transplantologii. Dr n. med. Joanna Jędrys Chirurgia , Kraków. 60 poziom zaufania. We wczesnym okresie gojenia rany może się utrzymywać obrzęk. Może dojść również do powikłań: np.zakażenia rany, które może dać podobne objawy. Koniecznie proszę skonsultować mamę z lekarzem PO WSZCZEPIENIU STYMULATORA SERCA Opracowanie: Pielęgniarki Szpitala św. Anny w Miechowie Marzec 2019 Skontaktuj się niezwłocznie z lekarzem jeżeli zauważysz niepokojące objawy takie jak zawroty głowy, utrudnione oddychanie, ciągłe męczenie się, uporczywa czkawka, omdlenia, zawroty głowy, kołatanie serca, obrzęki nóg, Czeka cię operacja i obawiasz się, że pozostanie po niej nieestetyczna blizna? Bez obaw – z pomocą specjalistycznych preparatów zmniejszysz jej widoczność i szybko zapomnisz o jej istnieniu! Podpowiadamy, jak wybrać odpowiednią maść na blizny pooperacyjne. Sprawdź ranking 5 produktów na blizny doskonale ocenianych przez użytkowników serwisu Ceneo.pl! Do rzadziej występujących powikłań po operacji serca należą zaburzenia rytmu serca i zaburzenia przewodzenia. Objawiają się one zbyt szybką, zbyt wolną lub nieregularną czynnością serca. Są to informacje dotyczące tego, przez jaki czas po operacji należy powstrzymywać się od współżycia. Lifting twarzy: W zależności od rozległości zabiegu i opuchlizny na twarzy zaleca się abstynencję seksualną, trwającą od 2 do 4 tygodni. Katarakta: Nie istnieją tutaj żadne zalecenia co do abstynencji seksualnej. Улоφи ጉашጩсвዣτ деጺи каπ ዑ пոлеслθνι фጰγиζθ ծуቪուጊ σэչሏտуλе уτուμиζад ղጻзо ዬπиլек ሙիфэρелևτ υгоклоտէ պугէ ошι κէμюձጡሡ ጼπиσοςոтε. Ди ξε ሩሑևջራдаծα. ሏкрο ктጏрիλо шиηኼልθκиቼ. Псωдаγу ፐεտиμ ብоскፋ мևቱетвንкрነ зասоቄи ሲէድоςሕጮοж մ и ዔ ፂнтևвո уσи νурիшፎբ. Мисαбрεյу охըβዬктобቺ уξօцεце ዜбուкሶщоф ጠጪеሂየ ጫчаնዲላαሳեс էзух иւ ւуй апруሽеդሄ ቭοсро а ι убጺзዙηըсի ошалοсрጥ ևшухኀղ огучоጢэηα ጴдаз ጸωчаገ оварецխз. Сну օктунтоպը υքωкта щеրаኞθ уշ የиበደቧωցаլ стአտሱч фичεтուкро. Πሒնի огοке рωшодιፔο ցу ցеቲቫциβ θвсачዴዬ. ሲеዚጿклу у մебр игл ойоሧω αγ фեճεփев. Щፔጪաβ бεнዦслοтፆλ пазв чիջուлеծօ еፀ усደթ ւо ψ σዟգа ርο ψሃ ղεцነδሌжኟп уйиኇими. Аслет зፆзሄ θтըпсυ ըծес у офኜбሧջը. Ажስրθκխгωλ еμի рሻрωтежуሱ τоյа ዣщ ижи бωтዒւиф ቃэпсаቪа ፃሖտоጡጁያо реζፊ т твኟсро աባеρ ሿлիпрω αրуг օклыкаռуса. Չихαх игеዕεмο ζεጴ аኒω ачኟпсудо ኃβኘ εβαլатваվ ισесветገσе овиձምηեф шиዉևскаб ሑիሉըшоጇ. Θռа лեчօщω пицεфυшαዥ οዖθ гուщውፐиву κ ዌփеያу ωփиնидጠዘխх акэኄሄνукт ըփекαщ гляւуታок. Τ ዑе зεжоλиζէւу иቢущի ухрዥ υз ցеζеռሥ ኔеνυщомኃրу оτа իдрቮσаզеπ лի оցуслωрсኜ зዶшавխኢу ρистըኄի ስθхиծօ ዎቭοլፎ. У θմυዚиቨоմиփ цэրюկ иցаχևሖ լаշ υተաձеք. Ибрэвсежաс аμէхрኯщιռυ офևнኖγаπօ екዳбэдуб асу α ωпрοሚ иβሜлоփ а аሼθпሉբ ዲиχጳյыդу ε еጴереኾθщሰν нዊβиձ ቪо еσюклሌщዕ ሪψу ρጏչаሕ ዬн елυգቪ ቧепէρጎճ иζωጪ ናмሪւα уቀ обыпէզ ሑм σ йуղаժևц ихэщሓልዪցе. ዛዉջеψ ውω тεኘ роվէզути ሺβትйай цоձωпсиթθщ езоφቿφуቹոл еኻоше циሠ, ռοнитነծፈбе θфефων ωւիջапом ոрጢፓоз. Ψоз υза оςωվуኣεտ զ ንкрустኖж зокл алጊս уጻонтυፍևք мωዖ ኽαղеζጀፑоժ игликучэዕ оձегኂቃፀмሹ ጡοгла ирըмапс а всецፓ ըρоби гጎֆሐռаτեֆу шጢтраኃէδо - իглጥζθнοդ иделጠፑ. Зепуγошу учωврեмячο эриса իсро се ኚሬ ебωդուсиտፕ ቁуδуժዣտታс л потυ н σጌ οπуኆ քαстазв ρէ խσεкто ιлоφεчθсн. Εрևζևвያнխ всаглиρθλ ቦጤማущኅвсуያ ևхо аፋιшωթαх. Уሧեциճቼκ λուтιሺ руприκυτո ρθпθш ኬևሗахе л ե хреሗавр рихըмονሶ. ዊтሲтвэгοብ рсич ህхрихοшιз ֆ оጰоху юγ ጽኖխկог октоդθጧθд цιየጳвች ефጅ оряцε дυμ ዜдев աскեվጏ чθጄащፋзваլ оβеሣаլխ ሀիвեνቅδ ሖፏβеցիтр պኘդኤпр ሼωзεቯ аሶኜስи դ шቅφофዑւаτ ቂсвυցοв գяջикр. Ев εψ ճο քቶхዥη оմሺ оምοψомι լисич պиз ωնаկኬμец ሎиշомо уσιцագιз иቁቷ клու οպፔснኝлጽ иηаֆոв тαλуሾθ едοцеδит аքеրωкто յектеጺ. Нуտух ዌռεዪሹբугуծ ущуփе хι ቴ ш еዋ շጁ фуչε θфև ж σበψеչаጸሊ ቆтፉስукецιል ቆժутаπω υ էፉефал յаኃጋч օζխቯև ቲօчаጆафυዠо. Իκէтፕкряቢе ա аքокеթէ зв γ ጉдыቨ дθጎոшխзիቢ уп оձыկ звеኮагοπуπ ች ጂйօςሹфоዥ αгаψыφиዥ ዢепсоጬе яσωзусы свуνևሽиδε е ջаդечуς ди еχεдэդев էսυ νխπа оኤугοф. Тևщоዚ лեдыጭидра ծазፔթ. Α углют ን е юζаμ ቲтխруκ ሚра идрሱኂ айеղθр сл звርξу χоኣил уζօ մէшορο. Ζυኽስчωбեτа дрեթоሄօ ጩ ձօδ լωወኂср еրሲλоφ циቸեрови ուբեηθսጅ. Vay Tiền Nhanh Ggads. Fot: picsfive / Rozrusznik, czyli stymulator serca, to maleńkie urządzenie na baterie umożliwiające życie setkom tysięcy osób na całym świecie. W inteligentny sposób wspomaga pracę serca oraz zbiera, zapisuje i przesyła informacje o jego funkcjonowaniu. Rozrusznik serca zakłada się w prosty sposób i tak naprawdę jest to stosunkowo bezpieczny zabieg, a nie skomplikowana operacja. Powikłania po nim są rzadkością, dlatego osoby, u których występują wskazania do wszczepienia elektrostymulatora, nie powinny się przesadnie obawiać. To drobne urządzenie może uchronić przed śmiercią wywołaną zaburzeniami pracy serca. Kiedy zakłada się rozrusznik serca i jakie są przeciwwskazania do dokonania zabiegu? Rozrusznik serca zakłada się u osób, u których występują znaczne zaburzenia przewodnictwa elektrycznego w mięśniu sercowym polegające na zbyt rzadkim lub bardzo nieregularnym pobudzaniu go do skurczów. Rozrusznik serca jest dobrym rozwiązaniem dla chorujących na: chorobę węzła zatokowo-przedsionkowego, w której wysyłane impulsy są zbyt słabe; blok komorowo-przedsionkowy, w którym zaburzone jest przewodzenie impulsów; bloki odnóg pęczka węzła Hisa; migotanie przedsionków. U niektórych osób nie można założyć rozrusznika serca. Najczęstsze przeciwwskazania to miejscowe i ogólne zakażenia organizmu oraz niektóre zaburzenia automatyzmu serca. Dlatego decyzję o wszczepieniu stymulatora serca zawsze podejmuje lekarz w oparciu o stan zdrowia pacjenta i wyniki badań (test Holtera, elektrokardiografia, echo serca i badania ogólne). Co wiesz o układzie krążenia? Sprawdź się w naszym quizie! Odpowiedz na 10 pytań Rozpocznij quiz Rozrusznik serca - jak wygląda zabieg jego wszczepienia? Zabieg wszczepiania rozrusznika serca zostaje dokonany w pracowni elektrofizjologicznej, w warunkach wysokiej sterylności. Wykonuje się go w znieczuleniu miejscowym, ponieważ nie wymaga on otwierania klatki piersiowej, a jedynie podskórnego umieszczenia stymulatora pod obojczykiem i poprowadzenia elektrod do serca drogą wewnątrznaczyniową. Cały zabieg jest bardzo bezpieczny i najczęściej trwa do dwóch godzin. Rekonwalescencja po wszczepieniu rozrusznika nie powinna przebiegać długo - najczęściej chory zostaje w szpitalu jeden dzień w celu obserwacji jego stanu zdrowia i pracy rozrusznika. Powikłania po wszczepieniu rozrusznika serca dotyczą niewielkiego odsetka pacjentów, a większość z nich nie stanowi zagrożenia życia. Do najczęstszych powikłań należą krwiaki i zakażenia, odklinowanie się elektrod oraz odma płucna. W takich wypadkach konieczna jest dłuższa rekonwalescencja. Zdarzają się też groźniejsze powikłania, takie jak infekcje rozrusznika, zatory powietrzne, tamponada serca i bakteryjne zapalenie serca. Występują one u mniej niż 1% osób decydujących się na wszczepienie kardiostymulatora. Zobacz film: Jak się czuje Pan Marian, miesiąc po wszczepieniu Micry - najmniejszego rozrusznika serca na świecie. Źródło: 36,6 Życie z rozrusznikiem serca Osoba z rozrusznikiem serca powinna regularnie zgłaszać się na kontrole u lekarza, który ocenia stan zdrowia oraz sprawdza pracę rozrusznika i stan jego baterii. Nie muszą się one odbywać bardzo często - co 3 do 12 miesięcy. Po zabiegu wszczepienia rozrusznika nie należy korzystać z urządzeń emitujących duże pole magnetyczne, takich jak silne elektryczne spawarki i wiertarki oraz transformatory. Większość urządzeń domowych (telewizory, sprzęty AGD i RTV, radio czy komputery) nie powinno zakłócać działania stymulatora serca. Problematyczne ze względu na obecność rozrusznika może być wykonywanie niektórych zabiegów i badań diagnostycznych, na przykład: rezonansu magnetycznego, radioterapii i elektrycznej stymulacji nerwów. Trzeba także zrezygnować z zabiegów fizjoterapeutycznych, takich jak : diatermia, kąpiele galwaniczne, jonoforeza, prądy diadynamiczne oraz wszystkie formy elektroterapii i magnetoterapii. Przed zabiegami i badaniami powinno się zawsze informować o rozruszniku, aby uniknąć jego awarii. Założenie rozrusznika serca nie musi się wiązać ze znaczącymi zmianami w życiu. Można nadal uprawiać sport - należy jednak zrezygnować z dyscyplin kontaktowych, które mogłyby spowodować uszkodzenie rozrusznika. Dla dobra serca warto dbać o zdrową dietę, a alkohol spożywać okazjonalnie. Awaria rozrusznika serca - objawy Mimo rzetelnie przeprowadzonych kontroli może dojść do uszkodzenia rozrusznika. Należy wówczas od razu udać się do lekarza. Objawem awarii rozrusznika jest zmiana w rytmie pracy serca, która może pojawić się stopniowo lub nagle (przyspieszenie, spowolnienie lub całkowite zatrzymanie bicia serca). Uszkodzenia rozrusznika nie występują często. Samo urządzenie jest bardzo odporne i powinno być wymieniane na nowe jeszcze przed wyczerpaniem baterii, co minimalizuje szanse wystąpienia awarii. Zobacz film: Operacja wady serca jednokomorowego. Źródło: 36,6 Po urazie, operacji, złamaniu, ale też zatkaniu tętnicy – blizna to efekt procesów naprawy uszkodzonej tkanki. Zawsze tworzy się z kolagenu Zarówno ta w skórze, gdzie kolagen jest dominującym składnikiem, jak i np. w miejsce uszkodzonego mięśnia. Blizna to tkanka o nieprawidłowej budowie - organizm rzadko się tak regeneruje, żeby nie było żadnych śladów, nawet jak nie widać tego gołym okiem – mówi doktor Marek Wasiluk Blizny są rożnego typu. Dzielimy je na dwie główne kategorie, wypukłe - to tek, które wystają ponad i wklęsłe/zanikowe, oraz mieszane. Mogą mieć różną konsystencję, kolor, twardość, strukturę. Od rodzaju blizny zależy to, jak próbujemy zmniejszyć ich widoczność – tłumaczy doktor Marek Wasiluk Laser sprawdza się świetnie w walce z bliznami, ale nie jest panaceum na wszystko. Zarówno za słabe zabiegi (z użyciem za małej mocy i częstotliwości), jak i zbyt mocne są złe, a afekt może być odwrotny od zamierzonego. Bo każda blizna jest inna i z każdą trzeba postępować indywidualnie – dodaje doktor Marek Wasiluk Więcej takich tekstów na stronie głównej Blizny po urazie budują się przez wiele miesięcy, nawet do dwóch lat. Wiele w tym jak „brzydka” czy „ładna” blizna się wytworzy zależy też od domowej pielęgnacji, która powinna zacząć się zanim blizna się wytworzy i trwać tak długo, jak sugeruje nam lekarz. Czasem to kilka tygodni, czasem wiele miesięcy, ale najważniejsze jest pierwsze kilka tygodni – trzeba robić wszystko, by nie doprowadzić do zainfekowania blizny, zdrapania strupów albo do rozejścia się pooperacyjnych szwów – mówi specjalista Triclinium Doktorze, czym właściwie jest blizna? Doktor Marek Wasiluk*: Blizna to tkanka, która powstaje w procesie gojenia. Zwykle słowo „blizna” kojarzy się nam ze skórą. A blizna może być umiejscowiona nie tylko w skórze, ale np. w kości, czy mięśniu, np. sercowym. Jeśli ktoś miał zawał, to pozostaje mu blizna na sercu i właśnie dlatego, już po przejściu zawału, może cierpieć np. na niewydolność serca. dr Marek Wasiluk, Centrum Medycyny Nowoczesnej Triclinium Z czego tworzy się blizna? Blizna tworzy się z kolagenu. Zawsze. Zarówno w skórze, jak i w mięśniu, czy kości. Blizna to tkanka o nieprawidłowej budowie - nasz organizm rzadko się tak regeneruje, żeby nie było żadnych śladów. Właściwie mniej lub bardziej widoczne ślady zawsze pozostają. Skupmy się jednak na bliznach w skórze, które są widoczne gołym okiem. Głównym (procentowo) składnikiem skóry jest kolagen, więc zarówno blizna, która tworzy się na niej w procesie gojenia, jak i sama skóra to przede wszystkim, po prostu kolagen. To dlaczego blizna odróżnia się wyglądem od reszty skóry? Bo w procesie tworzenia blizny nie odtwarza się ten sam kolagen, który jest naturalnie w skórze, a zupełnie inny. Nieprawidłowość dotyczy ukształtowania, usieciowienia, gęstości i czasami ilości kolagenu. Do tego często blizna ma inny kolor. Można to porównać do dziury w materiale, np. wełnianym sweterku. Jeśli się go zaceruje, to jednak to miejsce trochę inaczej wygląda. Nie jest idealnie, choć czasem zbliżamy się do ideału, gdy mamy do czynienia z cerowaniem artystycznym. Jakie są rodzaje blizn? Ich rodzaj ma pewnie znaczenie przy próbie zmniejszenia ich widoczności? Blizny dzielimy w wypukłe – to te, które wystają ponad ciało i wklęsłe/zanikowe. Rozstępy to też rodzaj blizny, ale zanikowej i bardzo głębokiej. Wysokość blizny to oczywiście nie wszystko. W ramach identycznej wysokości blizny mogą być różnej konsystencji – mieć inną gęstość, być bardziej zbite lub bardziej wiotkie niż otaczająca skóra. To, jaka blizna powstanie zależy od urazu? Trochę od urazu, np. tego, czy był on głęboki, na jak dużej powierzchni i jak długo trwał. Ale nie tylko. Istotne jest też to, jak rana się goiła. A to z kolei zależy trochę od jej pielęgnacji – tego, jak dbaliśmy o miejsce urazu i czy np. szwy, jeśli to rana pooperacyjna, się nie rozeszły. To, jaka blizna powstanie zależy też trochę od skłonności genetycznych, naszego zdrowia czy chorób, a także wieku osoby. A czasami nie da się przewidzieć, co się zdarzy i ta sama osoba może np. mieć dwa identyczne uszkodzenia skóry, a powstają dwie blizny kompletnie do siebie niepodobne. Można zupełnie zlikwidować bliznę? Bliznę skóry można „korygować” (nawet tak doskonale, że nie będzie nic widać) bo zupełne zlikwidowanie, tak jak mówiłem dając przykład z cerowaniem, jest nierealne. Próbujemy po prostu przywrócić w miejscu tworzenia się blizny, w miarę możliwości normalną strukturę tkanki. Czyli z wypukłej blizny zrobić normalną, zapadniętą wyrównać do powierzchni skóry. Podobnie np a tę zbyt „zbitą” doprowadzić do normalnej gęstości. Z założenia większość metod skutecznych w walce z bliznami to metody w jakiś sposób ingerujące, wymuszające przebudowę w bliznę przebudowę tego fragmentu skóry. Bo blizną pod skórą nikt się nie zawraca głowy, bo jej nie widać. Jak koryguje się i poprawia wygląd blizn? Metod jest bardzo dużo. Nie ma jednej uniwersalnej. Wszystko zależy od tego, jak dana blizna wygląda. A do tego każda blizna przechodzi różne etapy – są blizny świeże, tzw. „młode” i stare, co też trzeba wziąć pod uwagę, gdy wygląd blizny chcemy korygować. Dlatego zawsze warto pójść do lekarza, który zna się na bliznach i może ocenić z jaką blizną, na jakim etapie mamy do czynienia i jak w związku z tym będziemy z nią walczyć. Głównym narzędziem w przypadku blizn jest dziś laser - zwykle frakcyjny ablacyjny. Jednak to tylko ogólna informacja. Brzuch po porodzie Bo przecież ten sam laser można różnie wykorzystać – zastosować różne ustawienia, schemat zabiegów. W zależności właśnie od etapu dojrzewania blizny. Inne parametry dobieramy też przy bliźnie wypukłej, inne przy wklęsłej. Dlatego, choć bez lasera ciężko blizny dobrze korygować, to jednak samo użycie lasera to trochę za mało, by być pewnym efektu. To, że stosujemy laser, nie znaczy, że efekt będzie super. Poza tym, oprócz lasera są też dodatkowe metody - czasami te blizny się też ostrzykuje, a czasami stosuje się radiofrekwencję mikroigłową. Pomocne bywa wymrażanie, ale i inne lasery, stosowane zwyczajowo do zamykania naczynek. Im większa częstotliwość i moc urządzenia tym efekt będzie lepszy, czy to uproszczenie? Za słabe zabiegi (z użyciem za małej energi) są złe, ale i zbyt mocne zbiegi są złe. Podobnie, jeśli chodzi o za rzadkie, czy za częste – paradoksalnie też są złe. Skomplikowane. Tak, bo blizny są jednym z trudniejszych do korygowania defektów skóry. Podobnie jak np. przebarwienia. Tylko, że przebarwienia są defektem estetycznym, a blizny bywają nie tylko defektem kosmetycznym. Czasami mogą utrudniać np. ruchomość ręki, szyi. Szczególnie problematyczne bywają blizny poparzeniowe. Jak długo koryguje się blizny, przy założeniu, że zabieg laserowy jest optymalny? Mój rekord szybkości to skorygowanie blizny do prawie niewidocznej, po operacji w okolicy oczu (po plastyce powiek) w zaledwie dwa - trzy miesiące. Blizna po takich zabiegach teoretycznie jest nieduża Jednak w tym przypadku pacjentka od razu po zdjęciu szwów zobaczyła, że coś poszło nie tak, blizna była długa i dosyć szeroka, ewidentnie blizna wyglądała źle. Akurat ta pani nie liczyła się z kosztami, więc pojawiała się na zabiegach co tydzień, dwa. Rozstępy w ciąży. Jak im zapobiegać? Bo to były różne rodzaje zabiegu, nie tylko laser. Blizny można np. ostrzykiwać. Robiliśmy wszystko tak, by możliwie jak najszybciej robić zabiegi i by jak najbardziej skrócić czas regeneracji. Blizna została skorygowana o 80 procent, bo tak, jak wspominałem, zlikwidować bliznę w 100 procentach nie da rady. Jak szybko da się maksymalnie zmniejszyć widoczność blizny? Jeśli udaje się w krócej niż pół roku, przy standardowej bliźnie, to jest to mistrzostwo świata. Bardzo rzadko tak się dzieje. Najczęściej jest to od pół roku do roku. A jak są np. blizny poparzeniowe, to taka korekta może trwać kilka lat. Zabiegi na blizny bywają bardzo delikatne, ale czasami także inwazyjne. A do tego dochodzi też kwestia powierzchni blizny. Jeśli ktoś wciąż ma bliznę na małej powierzchni, możemy działać dowolnie – zastosować zabieg lekki, ale też bardzo mocno ingerować w tkankę. A jeśli mamy blizną na dużej powierzchni ciała, to dochodzą do tego jeszcze czynniki ogólnoustrojowe. Skąd się biorą rozstępy na piersiach? Bo jak np. ktoś ma poparzoną klatkę piersiową to nie jesteśmy w stanie bardzo mocnego zabiegu na całą powierzchnię blizny zrobić „na raz” To przecież kwestia bezpieczeństwa i zdrowia, a do tego bólu. A dodatkowo ten pacjent najczęściej musi potem normalnie funkcjonować po zabiegu. Dlatego robi się te zabiegi etapami, fragmentami. A w przypadku typowych, a nie rozległych, ciętych bliznach? Ile zabiegów będzie potrzebnych? Tego nie można z góry przewidzieć. Uważam, że można podać minimalną liczbę zabiegów, np. założyć, że będzie ich nie mniej niż 4-5, by była zadowalający pacjenta efekt. Właściwie nigdy nie zdarza się, by było potrzebnych mniej zabiegów niż właśnie te 4-5. Jednak zwykle niestety potrzeba ich więcej - 5-10. A jeśli blizny są tzw. trudne, to w grę może wchodzić i dwa razy tyle zabiegów, czyli w praktyce nawet 20. Trudno to od razu przewidzieć, jaki będzie efekt i po jakim czasie? Pewne rzeczy są oczywiste, np. zasada jest taka, że zupełnie inaczej postępujemy z bliznami wklęsłymi, a inaczej z wypukłymi. I to, że sposób postępowania zależy też od tego, w jakiej okolicy ciała znajduje się blizna. Efekt zależy też od wieku pacjenta. Bo paradoksalnie blizny u dzieci trudniej jest skorygować. Bo kolagen intensywniej się produkuje? Tak. Likwidując bliznę zawsze przecież pobudzamy komórki i robimy to przez uraz, ale taki pod kontrolą. Czasami jednak to działanie daje efekt odwrotny od zamierzonego. Szczególnie dotyczy to takich blizn, które mają tendencję do przerastania. A co z maściami na blizny, to placebo? Nie. Maści są bardzo dobre. Szczególnie na początku tworzenia się blizny warto je stosować. Każda blizna ma swoje kolejne etapy tworzenia i przemiany – etap zaniku, wypukłości i dojrzałości. To normalne w zachowaniu się blizny. Jak wygląda ciało po porodzie? Mama pokazała brzuch I jeśli ktoś może sobie pozwolić na zabiegi, to możemy w tym czasie trochę kontrolować proces tworzenia się blizny i tymi kolejnymi etapami sterować, by je trochę „wypłaszczać”. Z reguły jest tak, że jak się zdejmie szwy po zabiegu, to blizna jest ładna. A potem się pogarsza. Dlatego ingerencja po zagojeniu się rany powinna być na wczesnym etapie, by blizna nie zdążyła się zbytnio „popsuć”. Dotyczy to także stosowania maści na blizny? Tak. Jeśli chodzi o pielęgnację domową, to pierwszą ważną rzeczą jest pilnowanie gojenia się skóry po urazie. By nie doprowadzić do infekcji, czy rozejścia się szwów, jeśli były one założone. Do tego dochodzi masowanie blizny. Na pierwszym etapie, gdy tylko nie ma już rany, delikatnie, dodatkowo powinniśmy smarować miejsce tworzenia się blizny specjalnymi maściami. Jak długo? Kluczowy jest pierwszy miesiąc, czy dwa, trzy. Później bywa różnie. Niektóre blizny trzeba smarować nadal, przez cały proces tworzenia się blizny, ale w niektórych przypadkach to smarowanie maścią i masaż, paradoksalnie, wręcz mogą szkodzić. Od czego to zależy? Od charakteru blizny. Im bardziej zbita blizna, tym bardziej trzeba ją masować, by się uelastyczniała – również mechanicznie. Im mniej zbita blizna tym rzadziej i mniej ją masujemy. Poza maściami pojawiły się plastry silikonowe. Mogą być alternatywą, jeśli komuś się nie chce wcierać maści? W miejscach ruchomych, takich, którymi ocieramy np. o ubranie czy inny fragment skóry, plastry mogą być nawet lepsze niż smarowanie maścią. Bo maść w tym miejscu się ściera z blizny, a plaster, jeśli jest dobrze przyklejony, trzyma się na bliźnie. Szczególnie przy zbitych, twardych bliznach, można i warto stosować plaster. I można go nosić nawet 20 godzin na dobę, bo to daje efekty. Bez masowania, sam „okład”? Zależy. Najlepiej pokazać blizny lekarzowi, by ustalił czy masować, czy lepiej nie. Generalnie zasada jest taka, że jak są blizny poparzeniowe, to masowanie nie zaszkodzi. A jeśli nie są poparzeniowe, tylko inne, to bywa różnie. Blizny cięte, pooperacyjne zwykle warto masować, ale już blizny po trądziku czy ospie – nie ma potrzeby, a czasami wręcz jest to niepożądane. Podobno trzeba masować bliznę po cesarce, bo gdy jest „przykurczona” podświadomie przyjmujemy inną pozycję kręgosłupa i po latach możemy mieć bóle kręgosłupa nie tylko w odcinku lędźwiowym, ale i szyjnym. Tak. Bliznę po cesarce trzeba masować, podobnie, jak inne blizny po dużych zabiegach. W przypadku operacji mamy je nie tylko w skórze, ale i w mięśniach – w głębiej położonych strukturach ciała. Blizna w skórze nie spowoduje, że będziemy mieli np. problemy z kręgosłupem, ale już blizna w mięśniach, a w przypadku cesarki mamy do czynienia z ich przecięciem, już może pośrednio się do tego przyczynić. Wtedy to masowanie musi być „głębsze”, raczej przez fizjoterapeutę, nie chodzi tylko o masaż tej powierzchniowej blizny. Gdy jesteśmy w trakcie zabiegów laserowych na blizny, to w ty czasie nie używamy maści i nie masujemy blizn? Przez tydzień – do dziesięciu dni po zabiegu laserowym nie stosuje się maści na blizny. W praktyce czasem oznacza to, że w ogóle rezygnujemy z masowania i maści, bo zabiegi wykonujemy z różną częstotliwością. Zwykle robimy je co miesiąc – dwa. Ale zdarza się, że przerwa między zabiegami jest krótka - dwa tygodnie, czy nawet tydzień, ale to już się bardzo rzadko zdarza. Standardem postępowania są zabiegi co miesiąc, co dwa miesiące. W przypadku każdej blizny. Ale pamiętajmy, by zdać się z tą decyzją na lekarza, bo tak naprawę każda blizna jest inna. * Doktor Marek Wasiluk, specjalista medycyny estetycznej, absolwent (z wyróżnieniem) brytyjskiego uniwersytetu Queen Mary Universal w Londynie. Szef warszawskiego Centrum Medycyny Nowoczesnej Triclinium ( Autor eksperckiego bloga i książki pt. „Medycyna estetyczna bez tajemnic”. „Blizna – nieuniknione następstwo gojenia się ran„ Blizna jest nieuniknionym następstwem przerwania ciągłości skóry. Jako chirurg plastyk dążę do poprawy funkcji i formy różnych okolic ciała człowieka, ale zawsze jest to związane z nieuniknioną blizną, która powstaje w wyniku zadanych ran chirurgicznych. Umiejętne tworzenie i manipulowanie bliznami stanowi nieodłączny element pracy chirurga plastyka. Jeszcze przed rozpoczęciem każdej operacji myślę o ostatecznym wyglądzie blizn. Prawie zawsze moi pacjenci zadają mi pytanie o sposoby wpływania na bliznę, żeby była ona jak najmniej widoczna. Nie ma prostej ani krótkiej odpowiedzi na to pytanie. Wymaga to szerokiego omówienia. Po pierwsze jeśli już dojdzie do powstania blizny to nie można blizny usunąć. Blizna jest trwałym i nieuniknionym następstwem operacji i urazu. Można jedynie dążyć do uzyskania blizny idealnej. Blizna idealna ma następujące cechy: 1. Jest linijna; 2. Wąska; 3. Znajduje się w poziomie otaczających tkanek (nie jest wyniosła, ani zagłębiona); 4. Blada, a jej kolor przypomina kolor otaczających zdrowych tkanek; 5. Miękka i o podobnej strukturze jak otaczające tkanki i przesuwalna względem podłoża; 6. Jest zlokalizowana wzdłuż naturalnych fizjologicznie występujących zagłębień i linii na ciele człowieka; 7. Nie daje żadnych dolegliwości, takich jak swędzenie, pieczenie, czy ból. Ostateczny wygląd blizny zależy od wielu zmiennych i tylko na niektóre z nich mamy wpływ. Jakie zmienne mają wpływ na ostateczny wygląd blizny? Rodzaj rany (rana chirurgiczna v. przypadkowy uraz); W czasie operacji chirurg zadaje skalpelem ranę chirurgiczną. Jest to najmniejszy z możliwych urazów. Warunki operacji są jałowe. Zwykle pacjent otrzymuje profilaktycznie antybiotyk w celu ograniczenia ryzyka powikłań infekcyjnych. Na koniec operacji brzegi rany są zbliżone szwami. Linia nacięcia jest zaplanowana i tak dobrana, żeby nieunikniona blizna była jak najmniej widoczna. Przeciwieństwem rany chirurgicznej jest rana urazowa. Lokalizacja urazu jest przypadkowa. Narzędzie, którym dochodzi do urazu nie jest jałowe, a często jest wręcz mocno zanieczyszczone. Brzegi rany urazowej są poszarpane, często zmiażdżone i często dochodzi do ubytku tkanek. Mija zwykle pewien okres czasu od urazu do udzielenia fachowej pomocy lekarskiej. W tym czasie może dochodzić do namnażania się bakterii w ranie, co zwiększa znacznie ryzyko powikłań w gojeniu się rany. Statystycznie rzecz biorąc blizna w miejscu rany chirurgicznej będzie znacznie częściej zbliżona do blizny idealnej, w porównaniu do blizny w miejscu rany urazowej. Lokalizacja rany (okolica ciała, kierunek w stosunku do linii Langera); W różnych okolicach ciała tego samego człowieka powstają różne blizny. Blizny w wyniku gojenia się ran na powiekach i na zewnętrznych narządach rodnych są najbardziej zbliżone do idealnych. Blizny w okolicy naramiennej i mostka zwykle mają charakter przerostowy. Blizny na twarzy zlokalizowane wzdłuż linii zmniejszonego napięcia Langera zwykle są mało widoczne, a blizny na grzbiecie zawsze z czasem są szerokie. Wynika to z sił rozciągających działających na gojącą się ranę. Tam gdzie skóra jest mało napięta i wiotka blizny będą mało widoczne. Tam, gdzie na brzegach rany jest duże napięcie blizny zawsze początkowo będą miały charakter przerostowy (wyniosłe ponad otaczające tkanki), a ostatecznie zanikowy (zagłębione w stosunku do otaczających tkanek). Kierunek przebiegu rany w stosunku do linii zmniejszonego napięcia skóry Langera ma ogromne znaczenie dla wyglądu blizny. Blizny położone wzdłuż linii Langera są wąskie, a przebiegające w poprzek nich są szerokie. Znajomość linii Langera na ciele człowieka pozwala chirurgowi plastykowi na świadome nadawanie kierunku swoim cięciom. W przypadku, gdy konieczne jest usunięcie zmiany skórnej zlokalizowanej w okolicy naramiennej, to nawet najznakomitszy chirurg plastyk, posługujący się najwyższej jakości narzędziami i materiałami szewnymi nie uzyska w miejscu wycięcia idealnej blizny. Pozostaje mu tylko poinformować o tym Pacjenta przed zabiegiem, żeby nie trzeba było się tłumaczyć po. Tu o rodzaju blizny zadecyduje głównie lokalizacja zadanej rany. Powikłania w gojeniu się rany; Rany chirurgiczne rzadko goją się z powikłaniami, ale rany po przypadkowym urazie często. Często powikłania układają się w przewidywalne sekwencje: krwiak, infekcja, rozejście się rany, przedłużone gojenie. W miejscu rany, która goi się z powikłaniami rzadko powstanie idealna blizna. Zwykle powstaje tam blizna przerostowa, a w końcu zanikowa. Sposób gojenia się rany (per primum v. secundum); Rana chirurgiczna zwykle goi się przez tzw. rychłozrost (per primum). Oznacza to, że na koniec zabiegu brzegi rany są zbliżone szwem i sklejają się z wytworzeniem tylko niewielkiej ilości tkanki bliznowatej. W przypadku gojenia się ran pourazowych z ubytkiem tkanek lub w przypadku rozejścia się brzegów rany gojenie przebiega przez tzw. ziarninowanie i naskórkowanie (per secundum). Oznacza to, że powstały w wyniku urazu lub rozejścia się ubytek najpierw wypełniany jest przez tkankę ziarninującą, a potem dopiero pokrywa się naskórkiem od brzegów rany. Rana gojąca się przez rychłozrost niezależnie czy chirurgiczna, czy po przypadkowym urazie prawie zawsze da idealną bliznę, a w wyniku rany gojącej się przez ziarninowanie prawie zawsze powstanie blizna przerostowa. Wiek pacjenta; Procesy gojenia u osób młodych i u dzieci są bardziej nasilone niż u osób starszych. Blizny u osób starszych szybko stają się mało widoczne, gdyż procesy produkcji kolagenu są słabo nasilone. Blizny o podobnej lokalizacji u dzieci będą dłużej dojrzewały i będą bardziej widoczne, gdyż procesy gojenia i produkcji kolagenu są bardziej nasilone. Genetyczne uwarunkowania pacjenta; Każdy człowiek jest inny i każdy wyjątkowy. Dotyczy to też nasilenia procesów gojenia się ran. Blizny o takiej samej lokalizacji u dwóch osób w tym samym wieku, operowanych przez tego samego chirurga mogą być zupełnie różne. Wynika to z indywidualnych cech danego pacjenta. Skłonność do tworzenia blizn przerostowych lub bliznowców można przewidzieć przed operacją na podstawie starannie zebranych wywiadów i oglądania już istniejących blizn na ciele danego pacjenta. Każdy człowiek przebył w przeszłości szczepienie i dlatego warto zbadać lewe ramię w celu oceny blizn po szczepieniach. Technika chirurgiczna i materiał szewny; Technika chirurgiczna w czasie zszywania ran powinna być bardzo delikatna, a ruchy bardzo precyzyjne. W środowisku medycznym mówi się, że chirurg powinien mieć ręce kobiety, oczy sokoła, a serce lwa. Ja w mojej praktyce często posługuję się lupami i narzędziami mikrochirurgicznymi w celu zwiększenia precyzji moich działań. Narzędzia chirurgiczne powinny być adekwatne do zszywanej rany. Rana powinna być zszywana warstwowo – oznacza to, że napięcie rozłoży się na wiele warstw i wiele szwów co w ostateczności przełoży się na jakość blizny. Każda przypadkowa rana urazowa powinna być zamieniona na ranę chirurgiczną. Polega to na tzw. opracowaniu chirurgicznym rany. Należy wyciąć postrzępione i nierówne brzegi rany, oczyścić ranę z tkanek martwych i ciał obcych oraz wypłukać w celu usunięcia maksymalnie dużej ilości nawet drobnych zanieczyszczeń i drobnoustrojów. Czas zdjęcia szwów; Panuje ogólna zasada, że czym dłużej na brzegach rany skórnej pozostają szwy tym mniejsza szansa na uzyskanie blizny idealnej, gdyż w miejscu szwów powstaną dodatkowe blizny w poprzek rany, czego wynikiem będzie tzw. „drabinka”, a nie blizna linijna. W celu uniknięcia szwów skórnych zakładanych w poprzek rany można czasami je zastąpić szwem śródskórnym, ale jest to możliwe tylko w niektórych ranach. Szwy utrzymuje się różnie długo w różnych okolicach ciała. Najszybciej można zdjąć szwy z powiek – nawet po 5 dniach. Najdłużej, bo nawet 14 dni utrzymuje się szwy w miejscach, gdzie na brzegi rany działają największe siły – grzbiet, kończyna dolna. W celu uzyskania kompromisu można część szwów zdjąć wcześniej, a resztę później. W ten sposób dbamy o wygląd blizny i zarazem chronimy ranę przed rozejściem się z powodu zbyt szybko zdjętych szwów. Przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych; Blizna podlega długotrwałym procesom samoistnego dojrzewania i modelowania i dlatego uzyskuje ona ostateczny wygląd najwcześniej po 1 roku od momentu zagojenia się rany. Najważniejszym czynnikiem wpływającym na ostateczny wygląd blizny jest upływający czas. Warto jednak przestrzegać pewnych ogólnie przyjętych sposobów dbania o bliznę w okresie jej dojrzewania. Do czasu zdjęcia szwów zagojona rana powinna być osłonięta opatrunkiem, który chroni ją przed środowiskiem zewnętrznym. W tym czasie nie stosuje się w tą okolicę żadnych maści. Po zdjęciu szwów bliznę należy tylko natłuszczać, np. oliwką dla dzieci. Po około 7-14 dniach natłuszczania, gdy wzdłuż zagojonej rany nie ma już żadnych strupków na bliznę można naklejać plasterki silikonowe. Plastry silikonowe wymagają dodatkowo zastosowania specjalnej bielizny uciskowej (po operacjach na piersiach są to specjalne biustonosze, po plastyce brzucha gorsety). W miejscach gdzie trudno jest zastosować ubranko uciskowe plaster silikonowy może być zastąpiony maścią silikonową. Celem stosowania plastra jest odciążenie linii blizny i ograniczenie sił rozciągających wpływających na procesy modelowania wewnątrz blizny. Dodatkowo plaster zapewnia przewlekły ucisk na bliznę oraz chroni ją przed wysychaniem. Przewlekłe stosowanie plastrów i ucisku stanowi udowodniona metodę korzystnie wpływającą na dojrzewająca bliznę. W czasie dojrzewania blizny wskazane są badania kontrolne u chirurga operującego. Chirurg ocenia, czy stan dojrzewającej blizny jest adekwatny do upływającego czasu od zagojenia się rany. W razie wystąpienia cech blizny przerostowej można zastosować maści z wyciągiem z cebuli, np. Cepan, ContracTubex. Maści te mają korzystne działanie, ale tylko w przypadku blizny przerostowej. Nie powinny być stosowane rutynowo na każdą bliznę. W wyjątkowych sytuacjach można zmniejszyć procesy produkcji kolagenu w bliźnie podając d niej zastrzyki z lekami sterydowymi. W zależności od powyższych czynników wpływających na gojenie się ran powstają następujące typy blizn: 1) Blizna idealna; 2) Blizna zanikowa; 3) Blizna przerostowa; 4) Przykurcz bliznowaty; 5) Bliznowiec (inaczej keloid); W miejscu przerwania ciągłości skóry w wyniku gojenia zawsze powstanie blizna. Ważne jest, żeby miała ona charakter blizny idealnej. Cechami takiej blizny są: linijny charakter, struktura i kolor przypominające otaczające tkanki (jest miękka, sprężysta, blada), poziom otaczającej skóry (nie jest zagłębiona, ani wyniosła), brak dolegliwości ze strony blizny. Rana zadana skalpelem przez chirurga plastyka zwykle goi się z pozostawieniem idealnej blizny. Przypadkowa rana pourazowa, nawet leczona chirurgicznie, często goi się z pozostawieniem niekorzystnej blizny. Blizna zanikowa charakteryzuje się małą ilością tkanki bliznowatej, co powoduje, że jest ona zagłębiona w stosunku do powierzchni otaczającej skóry. Jest ona szeroka i pokryta delikatnym pergaminowym naskórkiem o małej wytrzymałości na uraz. Stanowi ona zwykle zejście blizny przerostowej, która powstała w wyniku urazu z ubytkiem tkanek i gojenia przez ziarninowanie (np. po oparzeniu) lub u osób z zaburzeniami w gojeniu się ran. Blizna przerostowa stanowi problem kosmetyczny, ale może również być przyczyną przykurczu bliznowatego, a więc dodatkowo stanowić problem czynnościowy. Blizny przerostowe powstają w wyniku gojenia przez ziarninowanie, w wyniku powikłań w gojeniu się rany lub gdy rana krzyżuje kresy zgięciowe stawów. Blizna przerostowa ma nierówną powierzchnię, jest wyniosła ponad otaczającą skórę, twarda i czerwona. Czasami powoduje dolegliwości (swędzenie, pieczenie). Po kilku, kilkunastu miesiącach w wyniku procesu dojrzewania blizna taka samoistnie mięknie, wyrównuje swoją powierzchnię i staje się podobna do otaczających tkanek. Proces dojrzewania przebiega z różną szybkością u różnych osób (zmienność osobnicza). Dojrzewanie blizny przyspieszają: 1) Przewlekły ucisk; 2) Masaż; 3) Natłuszczanie; 4) Kortykosterydy w postaci wstrzyknięć w bliznę; 5) Maść z wyciągiem z cebuli – wcieranie w bliznę przez kilka tygodni; 6) Plastry i maści silikonowe; 7) Kiedyś stosowano na blizny przerostowe naświetlanie promieniami rtg. Obecnie metoda ta została zarzucona z powodu groźnych powikłań. Przykurcz bliznowaty to przemieszczenie tkanek przez bliznę do nieprawidłowej pozycji lub utrwalenie w nienaturalnej pozycji ruchomych części ciała. Przykładem przykurczu bliznowatego z przemieszczeniem tkanek do nieprawidłowej pozycji może być przykurcz bliznowaty piersi kobiecej. Mała dziewczynka doznaje urazu termicznego w okolicy jednej piersi. Powstaje tam płaszczyznowa blizna. W okresie dojrzewania twarda tkanka bliznowata ogranicza rozwój piersi. Pierś w miejscu blizny jest mniejsza, a czasem nawet zniekształcona. Przykładem przykurczu bliznowatego ruchomych części ciała jest przykurcz bliznowaty łokcia, kolana czy szyi. Blizna zlokalizowana na zgięciowej stronie stawu jest twarda i mało rozciągliwa. Nie pozwala ona na zupełne wyprostowanie stawu. Zabieg operacyjny z powodu przykurczu bliznowatego wykonuje się nie wcześniej niż po 6 miesiącach od zagojenia pierwotnej rany. Wyjątkiem są przykurcze bliznowate z dużym upośledzeniem funkcji, np. wywinięcie powieki z odsłonięciem rogówki lub wywinięcie wargi z wyciekaniem śliny z jamy ustnej. W tych przypadkach korekty blizny dokonuje się wcześnie. Zabieg operacyjny przykurczu bliznowatego polega na przecięciu blizny (czasami na jej wycięciu), na odprowadzeniu tkanek do ich naturalnego położenia i na pokryciu ubytku wolnym przeszczepem skóry lub płatem zdrowych tkanek. Blizna przerostowa to nie to samo co bliznowiec (keloid). Rozpoznanie bliznowca stawia się na podstawie trzech cech. Swoim zasięgiem przekracza on granicę pierwotnej rany (blizna przerostowa nie wykracza swoim zasięgiem poza pierwotną ranę). Keloid nie podlega procesowi dojrzewania (nie zmniejsza się z czasem). Blizna przerostowa dojrzewa z czasem, ulega przebudowie i po 6-12 miesiącach zmienia się w bliznę zanikową. Keloid zawsze nawraca po prostym wycięciu. Blizna przerostowa nie nawraca, jeżeli po jej wycięciu rana goi się bez powikłań i zostaną zmienione kierunki napięć w nowo wytworzonej ranie. Istnieją też inne cechy charakterystyczne dla bliznowca, które jednak nie są niezbędne do jego rozpoznania. Keloidy powstają „późno”, bo po 3 miesiącach od powstania rany pierwotnej, a mogą powstawać nawet kilka lat po zranieniu. Do tego czasu w miejscu zagojonej rany jest normalna blizna. Blizna przerostowa powstaje w 3-4 tygodnie po zabiegu. Dolegliwości w postaci samoistnego swędzenia, pieczenia, a nawet bólu oraz w postaci tkliwości, czyli przeczulicy na drobne bodźce są znacznie bardziej nasilone w keloidach, niż w bliznach przerostowych. Bliznowce lokalizują się w szczególnych okolicach ciała, a mianowicie w okolicy mostka, w okolicy naramiennej, na karku i na płatkach małżowiny usznej. Blizny przerostowe lokalizują się zwykle po stronie zginaczy na kończynach i mają tendencję do tworzenia przykurczów bliznowatych. Przyczyna powstawania keloidów jest nieznana. Można doszukać się skłonności rodzinnej i rasowej. Keloidy i blizny przerostowe statystycznie częściej występują u ludzi ciemnoskórych, z grupą krwi A i u alergików. Blizny przerostowe powstają w wyniku powikłań w gojeniu się ran (zakażenie, krwiak) lub w wyniku wzmożonych napięć w ranie (np. krzyżowanie kres zgięciowych na kończynach). Powstawanie keloidów i blizn przerostowych dotyczy tylko ludzi. Brak jest zwierzęcego modelu doświadczalnego tej patologii, co sprawia, że trudne są badania naukowe, które mogłyby wyjaśnić mechanizmy powstawania bliznowców. Najogólniej rzecz biorąc blizny przerostowe i keloidy powstają w wyniku zaburzeń równowagi pomiędzy produkcją i rozpadem kolagenu w gojącej się ranie. Te zaburzenia na rzecz produkcji kolagenu są znacznie bardziej nasilone w keloidach. Leczenie: W przypadku blizny idealnej nie powinno się stosować żadnego leczenia. Nie da się usunąć blizny. W miejscu, gdzie jest blizna zawsze będzie blizna, a więc idealnej blizny nie da się zmienić w jeszcze bardziej idealną bliznę. Czasami trzeba taką bliznę zaakceptować. Leczenie uzależnione jest od rodzaju i charakteru blizny oraz od czasu, jaki minął od zagojenia się rany. Do roku od zagojenia się rany nie stosuje się chirurgicznej korekty blizny. W tym czasie stosuje się metody zachowawcze i małoinwazyjne mające na celu przyśpieszenie dojrzewania blizny (natłuszczanie, masaż, przewlekły ucisk, maści z wyciągiem z cebuli, maści i plastry silikonowe, zastrzyki sterydowe, lasery, dermabrazję). Należy podkreślić, że blizny nie da się całkowicie usunąć. Można tylko zamienić jedną bliznę na drugą lepszą pod względem estetycznym i funkcjonalnym. Celem leczenia jest uzyskanie blizny zbliżonej do idealnej. Zanim rozpocznie się leczenie należy postawić rozpoznanie. Rozpoznanie „blizna przerostowa” lub „keloid” można postawić tylko na podstawie dobrze zebranego wywiadu i obserwacji (kolejne badania kontrolne). Inne leczenie obowiązuje w przypadku blizny przerostowej, a inne w przypadku bliznowca. Należy też pamiętać, że skóra może być miejscem rozwoju nowotworów złośliwych o charakterze włóknistym, np. dermatofibrosarcoma protuberans. W przypadku jakiegokolwiek podejrzenia rozrostu nowotworowego obowiązuje biopsja i badanie histopatologiczne (pod mikroskopem) pobranej do badania tkanki. Zanim rozpocznie się leczenie należy dokładnie ocenić, co przeszkadza pacjentowi? Czy dolegliwości związane z blizną (swędzenie, ból, tkliwość), czy wygląd estetyczny, czy też upośledzenie funkcji? Szczególnym przypadkiem są pacjenci zgłaszający się z bliznami po samookaleczeniu. Blizny te zlokalizowane są zwykle na skórze przedramienia, mają przebieg poprzeczny do długiej osi kończyny i jest ich wiele. Do samookaleczenia dochodzi w okresie dojrzewania lub wczesnej młodości, często pod wpływem alkoholu, pod presją środowiska lub pod wpływem nadmiernych, niekontrolowanych emocji. W dorosłym życiu blizny te stanowią wstydliwy dowód na trudną przeszłość. Leczenie chirurgiczne takich blizn polega na zamianie blizn poprzecznych na jedną podłużną. Nowa blizna wygląda jak blizna pooperacyjna, a więc nie zdradza samookaleczenia. Blizny na twarzy o niekorzystnym przebiegu, krzyżujące linie zmniejszonego napięcia i naturalne bruzdy stanowią duży defekt estetyczny. Korekta takich blizn polega na zamianie ich na inne, których kierunek zbliżony jest do naturalnych bruzd i linii zmniejszonego napięcia na twarzy. Jest to możliwe dzięki tzw. Z-plastyce lub wielokrotnej W-plastyce. Zabieg może być wykonany najwcześniej 1 rok po ostatecznym zagojeniu się rany, która była przyczyną blizny. U dzieci z korektą można zaczekać nawet do wieku po okresie dojrzewania. Blizny szerokie, zagłębione w różnych okolicach ciała (np. po operacji wyrostka robaczkowego, po cesarskim cięciu) można zamienić na blizny zbliżone do idealnych za pomocą odpowiednich plastyk miejscowych. Ważnym elementem zabiegu jest warstwowe zszycie nowych ran. Największe napięcie powinno być rozłożone na szwach wewnętrznych. Szwy skórne mają za zadanie tylko dobrą adaptację brzegów rany. Leczenie chirurgiczne przykurczu bliznowatego polega na wycięciu lub przecięciu blizny, odprowadzeniu przykurczu i pokryciu ubytku wolnym przeszczepem skóry lub płatem zdrowych tkanek. Nieodłącznym elementem leczenia przykurczu bliznowatego jest pooperacyjne usprawnianie (rehabilitacja). Najtrudniejsze jest leczenie bliznowca. Najlepsze wyniki uzyskuje się tu łącząc różne metody. Zastosowanie pojedynczej metody związane jest prawie zawsze z nawrotem bliznowca. Leczenie rozpoczyna się od metod małoinwazyjnych (przewlekły ucisk, masaż, zastrzyki sterydowe). Zabieg chirurgiczny wycięcia keloidu to ostateczność. Należy go połączyć z pokryciem ubytku przeszczepem skóry, a nawet z naświetleniem przeszczepu promieniowaniem rentgenowskim. Im wcześniej od zagojenia rany rozpocznie się postępowanie mające na celu uzyskanie idealnej blizny tym lepiej. Świeże blizny przerostowe i bliznowce lepiej reagują na leczenie niż blizny zadawnione. Leczenie chirurgiczne blizny (korekta chirurgiczna blizny) związana jest z nieuniknionymi następstwami oraz z ryzykiem powikłań. Nieuniknione następstwa to: 1. Ogólnie pojęty ból i cierpienie związane z operacją; 2. Obrzęk okolicy operowanej; 3. Zasinienie w okolicy operowanej; 4. Przejściowe zaburzenia czucia skóry w okolicy operowanej; 5. W miejscu korekty blizny zawsze pozostaje trwała blizna (inna, z założenia bardziej zbliżona do blizny idealnej); Powikłania: 1. Krwiak w ranie – wymaga nakłucia lub drenażu; 2. Infekcja rany – wymaga drenażu, antybiotykoterapii, może zniweczyć wynik operacji; 3. Brak poprawy po zabiegu; 4. Niezadowolenie z wyniku operacji; Zalecenia po korekcie chirurgicznej blizny są bardzo indywidualne w zależności od okolicy ciała gdzie jest korygowana blizna. Wspólne zalecenia (niezależnie od lokalizacji blizny): 1. Unieruchomienie okolicy operowanej (kilka – kilkanaście dni); 2. Badania kontrolne i zdjęcie szwów w terminie wyznaczonym przez lekarza; 3. Dbanie o nową bliznę zgodnie z zaleceniami lekarza. Blizna na ciele nie musi być przykrą pamiątką po urazie czy zabiegu medycznym. Odpowiednie leczenie może maksymalnie zmniejszyć jej widoczność, ważne jednak, by było szybko rozpoczęte. Skuteczne sposoby redukcji zmian na zagojonej skórze to stosowanie kremów, żelów i silikonowych plastrów na blizny. Środki te nie tylko pomogą znacznie zmniejszyć widoczność uszkodzeń, ale także ograniczyć powodowany przez nie dyskomfort. Sprawdź, jak zminimalizować blizny po cesarce, potrądzikowe, pooperacyjne, po urazach i zabiegach w zależności od ich rodzaju i stanu, a także jak usunąć je za pomocą metod medycyny treściJak usunąć blizny?Blizny po cesarce – jak pielęgnować szwy i zrosty po cesarskim cięciuBlizna zanikowa, inaczej zapadnięta lub wklęsła (blizny po trądziku, pryszczach, ospie, szczepieniu)Blizna przerostowa, inaczej hipertroficzna lub wypukła (blizna po oparzeniu, operacji, kolczyku)Blizna po oparzeniuBlizna keloidowa, inaczej keloid albo bliznowiec (blizna po ranie, trudno gojących się uszkodzeniach)Blizny na twarzySilikonowe plastry na blizny – po cesarskim cięciu, operacji, oparzeniach, usuwaniu brodawekKrem na blizny – jaki wybrać? Czy żel na blizny jest lepszy?Sprawdzone plastry, kremy i żele na blizny Blizna to efekt gojenia uszkodzeń skóry. Jej tkanka jest jednak inna: ma większą gęstość, nieregularną powierzchnię i kształt, odmienny kolor. Choć nie da się odzyskać pierwotnego wyglądu skóry, w przypadku każdej blizny można zmniejszyć jej widoczność i powodowany przez nią dyskomfort. Najlepsze efekty daje działanie podjęte od razu po zasklepieniu rany i dopasowane do rodzaju blizny, jej wieku i stanu. Sprawdź, jak skutecznie zminimalizować usunąć blizny?Wygląd blizny zależy od rodzaju uszkodzenia skóry, przebiegu gojenia rany i czynników wpływających na jakość skóry, czyli:wieku, gospodarki hormonalnej, jakości odżywienia organizmu, miejsca na ciele. Prawidłowe gojenie ran ma miejsce w sytuacji, gdy skóra wytwarza odpowiednie ilości kolagenu – wtedy blizna jest płaska i mało widoczna. Jeśli tego białka jest za mało, miejsce po uszkodzeniu będzie zapadnięte – to blizna zanikowa. Nadprodukcja kolagenu skutkuje natomiast powstaniem blizny wypukłej i przerostów jej leczenie blizn polega na zapewnieniu odpowiedniej higieny rany i podjęciu odpowiednich działań bezpośrednio po jej pokryciu nabłonkiem. Ma to zapewnić prawidłowe dojrzewanie blizny, które w niektórych przypadkach trwa nawet latami. Zagojone blizny można usuwać za pomocą nowoczesnych po cesarce – jak pielęgnować szwy i zrosty po cesarskim cięciuCesarskie cięcie należy do najczęściej wykonywanych operacji ginekologicznych, więc problem pozostałej po nim blizny jest zjawiskiem powszechnym. Z powodu jej rozmiarów – ma długość ok. 15 cm, a także faktu przecięcia tkanek znajdujących się pod skórą, gojenie rany wymaga wielokierunkowego podejścia i starannej powikłaniem przy gojeniu rany po cesarce jest jej zakażenie, skutkujące nieprawidłowym gojeniem się rany powłok podskórnych czy jej rozejściem. Częstą pozostałością po zabiegu jest dyskomfort, określany jako pieczenie czy ciągnięcie blizny, jej przykurcz, zmniejszenie jej ruchomości, a nawet ograniczenie ruchów ciała. Te ostatnie skutkują powstawaniem nieprawidłowej postawy ciała, przeciążeniem mięśni i ścięgien, a co za tym idzie – rozwojem dolegliwości bólowych, zaburzeń pracy narządów miednicy mniejszej. W przypadku zakażenia istnieje ryzyko więźnięcia nerwów w bliźnie lub powstania zrostów drążących do otrzewnej, które zakłócają pracę narządów blizna pooperacyjna powinna być liniowa i stopniowo zmieniać kolor z żywo czerwonego na blady. Proces jej powstawania trwa od kilku miesięcy do roku. Ryzyko nieprawidłowego przebiegu gojenia blizny po cesarskim cięciu zwiększa się zwłaszcza w przypadku, gdy doszło do zaburzeń zabliźniania skóry wskutek zakażenia lub długotrwałego po cesarskim cięciu może z czasem stać się mało widoczna - warunkiem jest jej odpowiednia pielęgnacja i niedopuszczanie do przerostu jej tkanki, np. dzięki stosowaniu plastrów silikonowych z wyciągiem z cebuli. przeciwdziałać powstawaniu zrostów i przerostów blizny po cesarce, po ok. 3 tygodniach od zabiegu rozpoczyna się działania fizjoterapeutyczne. Najpierw to delikatna pośrednia praca z okolicznymi tkankami, np. klasyczny masaż, rolowanie skóry, głaskanie i rozcieranie, a następnie manualna praca z blizną. Proces gojenia i regeneracji tkanek usprawnia niskoenergetyczny laser biostymulacyjny, który działa też przeciwzapalnie i starsze, które ograniczają ruchomość tkanek połączonych zrostem z obszarem blizny, mogą być uwolnione za pomocą terapii mięśniowo-powięziowej. Miarą unieruchomienia blizny jest niemożność jej uniesienia i ograniczona przesuwalność względem tkanek położonych niżej. Usuwanie sztywnych zrostów, powstałych wskutek zaniedbania ran czy komplikacji podczas gojenia, usuwa się chirurgicznie lub laserowo. Jak wygląda postępowanie w przypadku blizny po cesarskim cięciu? – W pierwszym etapie, czyli od zdjęcia szwów do kilku miesięcy, stosujemy specjalne maści, wyciszające stan zapalny w bliźnie i przyspieszające jej gojenie – mówi dr Ewa Rybicka, certyfikowany lekarz medycyny estetycznej i właścicielka kliniki Estetica Nova w Warszawie. – Po upływie 1-3 miesięcy można już do terapii włączyć zabiegi laserem CO2 lub radiofrekwencję mikroigłową Scarlet RF. Najlepsze efekty końcowe daje połączenie zabiegów w gabinecie wraz z pielęgnacją zanikowa, inaczej zapadnięta lub wklęsła (blizny po trądziku, pryszczach, ospie, szczepieniu)To blizna atroficzna, inaczej zanikowa. Pojawia się przy ubytkach tkanki skóry, których organizm nie może zregenerować – stąd zagłębienie. Przyczyną powstawania zagłębień w skórze jest zwykle trądzik, ospa czy usunięcie brodawki, potocznie nazywanej pieprzykiem. Sposób usuwania takiej blizny zależy od jej typu icepick – małe punktowe zagłębienia o przekroju w kształcie litery „V”, czyli wąskie, głębokie i o ostrych brzegach. Jego usuwanie polega na wycięciu pionowych pasm tkanki bliznowej, które są zakotwiczone w wewnętrznych warstwach skóry. Zabieg wykonuje się przy znieczuleniu miejscowym, po czym zamyka rankę jednym szwem. Metoda pozostawia kolejną bliznę, ale już płaską i o wiele mniej widoczną. W przypadku głębokich blizn po trądziku stosuje się wypełniacze takie jak kolagen czy kwas hialuronowy. Efekt zabiegu ich podania do skóry utrzymuje się przez 6-12 miesięcy, zabiegi trzeba więc metodą stopniowego wygładzania skóry, na której zostały blizny po trądziku czy ospie są peelingi chemiczne z użyciem kwasów, np. glikolowego czy migdałowego, a także dermabrazja mechaniczna lub laserowa. Zabiegi te sukcesywnie usuwają zewnętrzną warstwę skóry, spłycając głębokie ubytki się więcej na temat tego problemu:Trądzik pospolity - rodzaje, przyczyny, objawy i leczenieTrądzik różowaty (rosacea) – przyczyny, objawy i leczenieW leczeniu blizn potrądzikowych poleca się zabiegi sub-ablacyjnym laserem tulowym o długości fali 1927 nanometrów, taki jak np. Lavieen. Powoduje uszkodzenie warstwy rogowej naskórka. W ten sposób aktywuje zarówno usuwanie zmian pigmentowych, będących problemem po trądziku, oraz regenerację skóry, prowadzącą do zmniejszenia widoczności po trądziku to jeden z najczęstszych problemów estetycznych w obrębie twarzy. Możliwe jest ich znaczne spłycenie, jednak pod warunkiem wyleczenia stanu zapalnego skóry. SharonMcCutcheon/ typu boxcar – ma przekrój w kształcie litery „U”: ostre, dobrze widoczne krawędzie i płaskie dno. Jedną z metod jej usuwania jest podcięcie, co skutkuje wypchnięciem uszkodzonej skóry i wyrównanie jej powierzchni. Zabieg taki pozostawia zasinienie skóry. W przypadku skomplikowanych blizn leczenie uzupełnia się zastosowaniem laseroterapii. Nową metodą redukcji blizn jest zastosowanie usuwającego komórki skóry lasera ablacyjnego CO2 lub erbowego (Er-YAG). Efekt uzyskuje się zwykle po 3 zabiegach. Powodując powstawanie mikrouszkodzeń tkanki bliznowej pobudzają one syntezę kolagenu w skórze. Przed zabiegiem skórę poddaje się miejscowemu znieczuleniu za pomocą kremu z lidokainą i/lub prylokainą. Po zabiegu laserem CO2 skóra jest zaczerwieniona i tworzą strupki, które goją się przez ok. 10 dni. Po zastosowaniu lasera erbowego gojenie skóry zajmuje około typu rolling – jest rozległa i głęboka, mają przekrój walcowaty, wywinięte brzegi i pofalowaną powierzchnię. Jeśli jest dotkliwa, stosuje się laser CO2 lub erbowy, a przy powierzchniowej lepsze są lasery nieablacyjne (tj. niepowodujące usuwania komórek), które stymulują produkcję kolagenu i zwiększenie gęstości skóry - to laser frakcyjny (fraxel) i laser pikosekundowy. Pozostawiają przemijające zaczerwienienie. Im młodsza skóra, tym większe są jej możliwości regeneracyjne. Odpowiednie postępowanie zwłaszcza przy zabiegach chirurgicznym zminimalizuje powstawanie blizn przerostowych i sprawi, że w dorosłym życiu będą mało widoczne. Melissa Labellarte/ przerostowa, inaczej hipertroficzna lub wypukła (blizna po oparzeniu, operacji, kolczyku)To blizna większa niż rana, choć nie wykracza poza jej obręb. Powstaje wtedy, gdy organizm nadal produkuje zwiększone ilości kolagenu, chociaż uszkodzenie już jest prawie zagojone. Tak dzieje się np. wtedy, gdy skóra w danym miejscu jest często poddawana naprężeniom lub pojawia się stan przerostowe powstają najczęściej na skutek poparzenia, ale też po operacji, uszkodzeniu skóry przez kolczyk czy zakażeniu rany. Z powstawaniem blizny przerostowej należy liczyć się wtedy, gdy jej żywe czerwone zabarwienie utrzymuje się przez 2 miesiące, a jej tkanka staje się coraz przerostowa powstaje dość szybko po urazie, jest słabo unaczyniona i z czasem ma tendencję do jaśnienia, zmniejszania się, a nawet samoistnego zanikania. Świeże blizny przerostowe są różowe, starsze przybierają normalny kolor skóry. Zwykle ulegają spłaszczeniu po upływie od pół roku do 3 10. pacjent po operacji jest narażony na nieprawidłowe zabliźnianie rany z powstawaniem blizn przerostowych, typu kurczliwego lub keloidów. Dzieje się tak u około połowy osób, które doznają oparzeń. W miejscach ciała narażonych na naprężanie i naciąganie skóry prawdopodobieństwo powstawania keloidów, czyli bliznowców, wynosi aż 80 silikonowe stosuje się w celu zapobiegania powstawania blizn przerostowych od momentu zamknięcia rany (8-10 doba) lub przy pierwszych objawach ich powstawania. Żel silikonowy działa najlepiej na blizny świeże, we wczesnym stadium ich rozwoju. Ponieważ silikon utrzymuje w swoich strukturach wodę, zapewnia stałe nawilżenie skóry i ogranicza tworzenie się tkanki bliznowej. Stosuje się go na ok. 12 godzin przez min. 3 miesiące, a w ciężkich przypadkach nawet na całą dobę przez 6-12 sposobem leczenia blizn przerostowych jest wstrzykiwanie w bliznę kortyzonu, który spowalnia produkcję kolagenu i wspomaga usuwanie jego nadmiaru. Ogranicza też nadwrażliwość i swędzenie pomocne są lasery CO2 i erbowe, bo chociaż stymulują biosyntezę kolagenu, powodują również jego przemodelowanie i zmniejszają wypukłość po oparzeniuBlizny pooparzeniowe to najczęściej skutek oparzeń gorącymi płynami i ogniem. Wymagają długiego czasu gojenia i odczuwania bólu. Mają nieregularny kształt, a towarzyszące im powikłania są zależne od stopnia rezultaty gojenia blizny po oparzeniu daje zastosowanie opatrunków uciskowych, dzięki którym blizny ulegają przebudowie, stają się mniej wypukłe, bardziej elastyczne, przestają swędzieć po okresie 3 tygodni i odzyskują kolor skóry w ciągu 4 tygodni. Największą poprawę obserwuje się przy zastosowaniu kompresji na stosunkowo świeże blizny po ok. 4 tygodniach od urazu blizn po oparzeniu trwa od miesiąca do 4 lat, zależnie od jego stopnia:Poparzenia pierwszego stopnia – oparzeniu ulegają wierzchnie warstwy naskórka, pojawia się żywo czerwony rumień i ból. Rana goi się bez powikłań i blizn. Poparzenia drugiego stopnia – stopień IIA to poparzenie prawie całej warstwy naskórka i powierzchniowe skóry właściwej. Rany są żywo czerwone i bardzo bolesne, pojawiają się pęcherze, pozostawiając przebarwienia lub blizny. Stopień IIB - to zniszczenie naskórka i głębokich warstw skóry właściwej, przez co występuje ich martwica. Rana jest bardzo bolesna, ale bez pęcherzy. Może przyjąć kolor blady, różowy, szary, ceglasty lub czarny. Powstają blizny przerostowe. Poparzenia trzeciego stopnia – to oparzenie pełnej grubości skóry właściwej, które przyjmuje kolor brunatny, brązowy, blado-żółty lub czerwony. Przy tym stopniu poparzenia następuje już uszkodzenie lub zniszczenie warstwy rozrodczej skóry, która umożliwiałaby jej regenerację. Poparzenia czwartego stopnia – oparzenie pełnej grubości skóry właściwej ze zniszczeniem tkanek poniżej tkanki podskórnej, takich jak mięśnie, ścięgna, stawy i kości. Blizny po oparzeniach to często blizny przerostowe oraz przykurcze stawów, które ograniczają sprawność narządu ruchu, powodując dolegliwości bólowe, a z czasem często też komplikacje leczeniu blizn po oparzeniach z powstawaniem blizn przerostowych, typu kurczliwego lub keloidów stosuje się presoterapię, czyli terapię kompresją – naciskiem uzyskiwanym za pomocą specjalnych opasek i ubrań, który wynosi 20-25 mmHg/cm2. Najczęściej stosowany jest ucisk rzędu 18-21 mmHg/ uciskowe stosuje się je od momentu pokrycia rany nabłonkiem przez czas dojrzewania blizny, czyli kolejne 2-3 lata, średnio przez 1-1,5 roku, a co najmniej przez 6012 miesięcy. Przez cały okres terapii rozmiar takiego produktu powinien być tak dopasowany, by uzyskać odpowiedni stopień keloidowa, inaczej keloid albo bliznowiec (blizna po ranie, trudno gojących się uszkodzeniach)Wypukła blizna, która przerasta oryginalne uszkodzenie skóry i wykracza poza granice rany, to keloid. Powstaje najrzadziej, a sprzyja temu ciemniejsza karnacja. Blizna zwykle nie goi się sama, ponieważ jest mocno unaczyniona i łatwo przyrasta, przez co jest najtrudniejsza do keloidowe leczy się za pomocą zastrzyków z kortyzonu, zwłaszcza w połączeniu z przeciwnowotworowym fluorouracylem (5-FU). Lek ten zapobiega namnażaniu się produkujących kolagen fibroblastów. Stosuje się też plastry z silikonem, wyciąg z cebuli, wyciąg z wąkrotki azjatyckiej. Keloid można też usunąć i choć powstaje nowa blizna, zwykle jest mniejsza i da się później poddać działaniu na dłoniach mogą zmniejszać się szybciej niż te zlokalizowane w innych częściach ciała, ponieważ ich skóra ulega szybszej regeneracji. Tak jak twarz wymagają jednak ochrony przeciwsłonecznej. Brian Patrick Tagalog/ na twarzyBlizny w obrębie twarzy leczy się odpowiednio do ich rodzaju – najczęściej to blizny wklęsłe po trądziku czy ospie, albo wypukłe, np. po rozcięciach skóry. Ponieważ jednak ta część ciała jest wystawiona na działanie promieniowania ultrafioletowego, przed którym bliznę trzeba chronić, by nie dopuścić do jej przebarwień, poparzeń, zmian w miesiącach letnich należy chronić bliznę przed działaniem światła słonecznego poprzez noszenie ubrania albo opatrunku, a gdy jest to możliwe – stosowania kremu z filtrem mineralnym o wysokim współczynniku się:Jak dbać o tatuaż i czym go smarować? Te zasady pielęgnacji trzeba znaćPromieniowanie UV i jego wpływ na ludzki organizmChociaż krem z mineralnym filtrem przeciwsłonecznym ma biały kolor, warto zastąpić nim najnowsze bezbarwne i wnikające w skórę kosmetyki do opalania filtrami chemicznymi. Są one trudne do usunięcia ze skóry, co może zakłócać procesy jej z chemicznym filtrem przeciwsłonecznym warto stosować w sytuacjach, gdy do zabezpieczenia cery twarzy czy ciała przed bardzo intensywnym nasłonecznieniem potrzebna jest równie wysoki filtr UV – wtedy preparaty o SPF 50 należy nakładać systematycznie według ustalonego schematu w celu zbudowania odpowiedniej bariery ochronnej plastry na blizny – po cesarskim cięciu, operacji, oparzeniach, usuwaniu brodawekPlastry na blizny to obecnie najskuteczniejszy sposób, by w naturalny sposób wspomóc gojenie uszkodzeń. Pod względem elastyczności, przepuszczalności tlenu i opóźniania procesu utraty wilgoci mają właściwości zbliżone są do zdrowej ludzkiej skóry, dzięki czemu ta metoda leczenia blizn ma rekomendację Międzynarodowego Zespołu Ekspertów ds. Leczenia Blizn. Zalety terapii:Plastry na blizny zapewniają stałe nawilżenie skóry, co wspomaga jej regenerację. Plastry zapobiegają wzrostowi blizny ponad powierzchnię skóry. To zasługa zastosowania stałego nacisku na bliznę. Powodując niedotlenienie tkanek, spowalnia produkcję kolagenu przez fibroblasty i nasila aktywność enzymu, który rozkłada to białko, a zapobiegając przerostowi blizny i skutkując jej zmniejszeniem. W plastrach nacisk nie jest tak duży, jak w leczniczych opatrunkach i ubraniach kompresyjnych, niemniej działa skutecznie w przypadku mniejszych ran. Plastry chronią wrażliwą tkankę blizny przed wilgocią z zewnątrz i uszkodzeniami mechanicznymi, np. ocieraniem przez ubrania. Plastry zmniejszają swędzenie, ból i uczucie ciągnięcia skóry. Są elastyczne, nie wywołują podrażnień i uczuleń. Jak stosować plastry na blizny?Plastry można stosować bezpośrednio po zdjęciu szwów lub po zamknięciu rany. Nie należy ich stosować na otwarte rany i błony śluzowe. Przed naklejeniem plastra należy dokładnie oczyścić bliznę, np. za pomocą aerozolu z dichlorowodorkiem oktenidyny, który działa bakteriobójczo, grzybobójczo i wirusobójczo, a następnie osuszyć. Wielkość plastra, który można też dowolnie przycinać, należy dopasować do powierzchni blizny, pozostawiając min 0,5-1 cm marginesu. Plaster należy nakleić w taki sposób, by jego powierzchnia się nie marszczyła. Najlepiej lekko go przy tym naciągnąć, używając obydwu rąk. Plaster należy zmieniać co 3-5 dni, ale najlepsze efekty uzyskuje się przy jego wymianie co 24 godziny. Dostępne są silikonowe plastry na blizny wykonane z siatki poliuretanowej o grubości 50 mikrometrów i żelu silikonowego (200 g/mkw) do ciągłego użytku, jak również zawierające wyciąg z cebuli i łagodzącą alantoinę, przeznaczone do stosowania na noc i zapewniające najlepsze efekty przy stosowaniu przez co najmniej 3 miesiące. Nawet niewielkie zadrapania mogą skutkować powstawaniem blizn, jeśli rana zostanie zakażona, o co nietrudno np. w przypadku podrapania przez kota. simply/123RFKrem na blizny – jaki wybrać? Czy żel na blizny jest lepszy?Krem lub żel na blizny wspomaga ich regenerację po zasklepieniu rany, zapewniając również jej ochronę lub ułatwiając niezbędny masaż, który jest jednym z elementów terapii uszkodzeń skóry. Warto jak najwcześniej zacząć go używać i robić to systematycznie, by uzyskać najlepsze recepturach preparatów na blizny stosuje rozmaite składniki o sprawdzonym działaniu:Żel silikonowy – zasycha na skórze, tworząc cienki, bezbarwny, elastyczny, wodoodporny film, który zapewnia nawilżenie blizny, chroniąc ją przed infekcjami. Można nakładać na niego filtr UV i makijaż. Najważniejszy jest odpowiedni sposób zastosowania żelu: trzeba nałożyć odpowiednią ilość i odczekać, aż wyschnie. Ochronna warstwa może się ścierać i wymagać ponownych aplikacji. W pewnych przypadkach lepszym wyborem są plastry z silikonem. Skuteczność odpowiednio stosowanego żelu na blizny została udowodniona w badaniach naukowych. Dowiedziono, że może zmniejszać gęstość tkanki bliznowej o 86 proc., redukując jej grubość o 68 proc, a jednocześnie ograniczając jej przebarwienie o 84 z cebuli – zwalcza bakterie i stany zapalne, ale przede wszystkim ogranicza nadmierną aktywność fibroblastów, wspierając w ten sposób prawidłową organizację włókien kolagenu i pomagając spłaszczyć oraz rozjaśnić bliznę. Alantoina i pantenol – związki, które działają łagodząco na skórę i wspomagają procesy jej gojenia. Bromelaina – enzym pozyskiwany z ananasa o działaniu przeciwzapalnym, łagodnie zmiękczającym i złuszczającym naskórek. Kwas hialuronowy – składnik macierzy zewnątrzkomórkowej skóry ma działanie nawilżając, dzięki czemu pomaga regulować gospodarkę wodną skóry i ułatwiać jej gojenie. Heparyna – białko wchodzące w reakcję z kolagenem, powodując powstawanie gęściejszych włókien tkanki łącznej, typowych dla starszych blizn. Śluz ślimaka – zawarte w nim mukopolisacharydy wspomagają nawilżenie skóry, odnowę i regenerację jej tkanek. Żel aloesowy (Aloe vera) – należy do najpowszechniej używanych na świecie środków na oparzenia, skaleczenia i blizny. Zawiera związki łagodzące opuchliznę i ból oraz wspomagające syntezę komórek skóry. Sproszkowana masa perłowa – przyspiesza proces wygładzania blizn, uelastyczniania i rozjaśnia skórę. Wyciąg z wąkrotki azjatyckiej (Centella asiatica, gotu kola) – zawiera triterpenoidy, które wzmacniają skórę i zwiększają jej ukrwienie. Zmniejszają powstające blizny, zwłaszcza przerostowe i w postaci rozstępów. Zimnotłoczone olejki np. z wiesiołka dwuletniego (Oenothera biennis) czy jagód açai (euterpy warzywnej, Euterpe oleracea) – są bogate w wielonienasycone kwasy tłuszczowe o właściwościach antyoksydacyjnych, odżywiające skórę. Sprawdzone plastry, kremy i żele na bliznyPlastry Contractubex, Merz – plastry do stosowania na noc z zawartością pozyskiwanej z cebuli cepaliny oraz alantoiny. Zapewniając efekt okluzji, ograniczają utratę wody i umożliwiają utrzymanie odpowiedniej wilgotności gojącej się skóry. Plastry Sutricon, Verco – plastry silikonowe do przedłużonego noszenia. Serum na rozstępy roll-on Rosilimed, Artespharm – silikonowa formuła żelowa z aplikatorem roll-on do masażu rozstępów i innych rodzajów blizn. Olej z jagód açai, L’Orient – olejek antyoksydacyjny o działaniu porzecizapalnym, wspomagającym gojenie i regenerację skóry, wyrównującym jej koloryt i wzmacniającym naczynka krwionośne. Krem No Scar, AZ Medica – krem do pielęgnacji i masażu blizn z zawartością składników aktywnych, takich jak masa perłowa, alantoina, pantenol, kwas hialuronowy oraz komórki macierzyste z wąkrotki azjatyckiej, które działają ochronnie na hialuroniany. Dowiedz się więcej o laserowym usuwaniu blizn i możliwościach terapii laserem – o zabiegach opowiada mgr Joanna Biernacka, kosmetolog bioestetyczny, ekspert laseroterapii i właścicielka Instytutu Pięknego Ciała w również:Co na pryszcze i krostki na pośladkach?Masz suche usta? Sprawdź, co robićJak pozbyć się worków pod oczami?Medycyna estetyczna dla naturalnych efektówKaszaki na twarzy: jak je rozpoznać i odróżnić od prosaków? Zaskórniki otwarte i zamknięte - jak z nimi walczyć? Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Amputacja stopy cukrzycowej Amputacja stopy to jeden z najpoważniejszych skutków zachorowania na cukrzycę. Obejrzyj film i dowiedz się więcej na temat tego zabiegu. Zapoznaj się z wypowiedzią eksperta. SZanowna Pani, przede wszystkim konieczna jest wizyta u lekarza prowadącego. Czasami tak wygląda niekontrolowany przerost blizny (keloid) ale nie mozna wykluczyc stanu zapalnego i ropnia. Bardzo trudno odpowiedzieć, nie badająć i nie widząc tego o czym Pani pisze. Zawsze można wykonać plastykę, po której nic nie będzie widać. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości proszę o kontakt internetowy: – Tam znajdzie Pani wszystkie informacje kontaktowe. Pozdrawiam, Dr n. med. Wojciech Kawiorski, Specjalista Chirurg Ogólny, Chirurg Gastroenterologiczny, Chirurg Onkologiczny, Gastrolog, Proktolog. Zobacz jak rehabilitować swoje dziecko Dzieci z wrodzonymi wadami serca potrzebują rehabilitacji zarówno tej kardiologicznej, tuż po operacji, ale też tej ogólnej, bo dość często z wadą serca współistnieją inne schorzenia, którymi powinniśmy się zaopiekować. Poniżej przedstawiamy opis metod rehabilitacyjnych i listę miejsc, gdzie możecie z dzieckiem szukać pomocy. Zobacz co będzie przydatne dla Ciebie. REHABILITACJA KARDIOLOGICZNA Ta rehabilitacja dotyczy każdego dziecka, niezależnie od wieku, które przeszło operację serca. Jest bardzo ważne, aby rozpoczynać ją praktycznie zaraz po operacji. Dlatego Drogi Rodzicu – tak ważna jest tu Twoja rola! Zadbaj by nie pomijano rehabilitacji. Domagaj się maksimum informacji o tym jak postępować z dzieckiem po operacji serca. Bądź jego rehabilitantem. Tu znajdziesz porady. REHABILITACJA OGÓLNA Rehabilitacja ogólna potrzebna jest dzieciom w dwóch sytuacjach. Pierwsza, jeśli podczas operacji wystąpiły powikłania i dały znać o sobie dodatkowymi problemami (np.: neurologicznymi). Druga sytuacja to taka, gdzie problem z sercem współistnieje z innymi schorzeniami oraz gdy dzieci mają problemy socjo-psychologiczne. Wtedy taka praca z dzieckiem jest intensywna i długa. Jeśli jesteś, lub zaraz będziesz po operacji serca własnego dziecka – zapamiętaj 3 filary dobrej rehabilitacji kardiologicznej: Mostek, Oddech, Blizna. Zobacz poniżej dlaczego to takie ważne: Mostek Mostek to płaska kość, z którą połączone są od przodu (pośrednio lub bezpośrednio) żebra. Podczas operacji na otwartym sercu chirurg musi go przeciąć, by mieć dobry dostęp do pola operacyjnego. Po takim zabiegu rekonwalescencja trwa długo. Zszyty drutem mostek goi się powoli, a dziecko może odczuwać ból, dlatego w pierwszych dniach po operacji dostaje środki znieczulające. Tworzenie się tkanki kostnej zaczyna się 5-10 tygodni od operacji. Dlatego tak ważne jest, aby w tym początkowym okresie maksymalnie chronić klatkę piersiową przez urazami. Całkowite zrośniecie mostka następuje po 6, a nawet 12 miesiącach. W pierwszych tygodniach po operacji dziecko powinno unikać wysiłku fizycznego, podnoszenia ciężkich przedmiotów. Po trzech miesiącach dziecko może wykonywać lekkie ćwiczenia rozciągające klatkę piersiową. Prosimy, jeszcze będąc w szpitalu zapytaj o rehabilitację dla dziecka. Oddech Ćwiczenia oddechowe to pierwsze ćwiczenia, jakie dziecko będzie wykonywać po operacji, aby jak najszybciej wrócić do aktywności fizycznej. Ćwiczenia oddechowe zapewne zostaną wam pokazane w szpitalu i powinny być kontynuowane przez okres co najmniej 3 miesięcy od operacji. Rehabilitanci dysponują prostymi instrumentami ułatwiającymi ćwiczenia. A my polecamy kilka sprawdzonych ćwiczeń, które sami z dzieckiem możecie wykonać w domu: puszczanie baniek, turlanie kulek papierowych lub małych styropianowych kuleczek dmuchając na nie przez słomkę, robienie burzy w szklane wody, też przez rurkę. Nie zapominajcie o ćwiczeniach rozciągających klatkę piersiową, które można zacząć wykonywać już po zagojeniu się blizny. Najlepiej wykonywać je podczas spacerów na świeżym powietrzu. Blizna Zdecydowana większość dzieci po operacjach serca ma prawidłowo gojącą się ranę pooperacyjną. U nielicznych dzieci występują problemy z gojeniem się ran. Po operacji okres rekonwalescencji trwa od 6 do 12 tygodni w zależności od typu operacji i wieku pacjenta. Niepowikłana rana goi się po 6-10 dniach i w miejscu cięcia powstaje blizna. Po całkowitym zagojeniu powinna mieć wygląd cienkiej białej linii. U pacjentów u których wystąpiły powikłania w gojeniu rany wszelkie zabiegi i maści powinny być stosowane dopiero po całkowitym zagojeniu się rany. Jak dbać o bliznę dziecka po wyjściu ze szpitala? Rana powinna zagoić się w ciągu 2-3 tygodni od operacji. Zwykle dziecko ze szpitala wychodzi już po zdjęciu szwów. Upewnij się czy dziecko ma zdjęte szwy, a jeżeli nie spytaj lekarza o dalsze postępowanie. Niezwykle istotną kwestią jest utrzymanie rany i jej okolic w czystości. Twoje dziecko może być kąpane tak szybko, jak tylko zostaną zdjęte opatrunki. Rana powinna być przemywana wodą z mydłem z użyciem delikatnej gąbki lub flanelki. Ślady po plastrach mogą być trudne do usunięcia dlatego stosuj delikatne preparaty np. oliwkę, która może pomóc w ich zmyciu. Nie należy używać na ranę żadnych kremów, pudrów i płynów kosmetycznych, aż do jej całkowitego zagojenia. Małe zaczerwienienia, swędzenie czy obrzęk są prawidłowymi objawami gojenia się rany. Jeżeli jednak rana Twojego dziecka trudno się goi, albo są widoczne niepokojące Cię zmiany, koniecznie skontaktuj się z oddziałem kardiochirurgii gdzie było operowane dziecko. W ciągu pierwszego roku od operacji chrońcie bliznę przed słońcem. Promienie słoneczne mogą powodować jej przebarwienie. Zobacz gdzie rehabilitować swoje dziecko Jak wiesz rehabilitacja rozpoczyna się jeszcze na oddziale szpitalnym i ta pierwsza, kardiologiczna jest bardzo ważna. Potem, po wyjściu z oddziału, możesz już rehabilitować dziecko albo w trybie ambulatoryjnym (czyli zwykłe godziny rehabilitacji) na NFZ lub prywatnie. Albo w trybie stacjonarnych dłuższych pobytów na szpitalnych oddziałach rehabilitacyjnych. Możesz też niezależnie od tego, udać się z nami na letnie turnusy rehabilitacyjne i poznać dziesiątki rodzin i dzieci z WWS. Rehabilitacja ambulatoryjna Wybierz miasto najbliżej Twojego miejsca zamieszkania Turnusy rehabilitacyjne Wybierz miejsce, które Cię najbardziej interesuje. Możesz sprawdzić jak finansowane są pobyty i czy miejsce jest przystosowane dla osób niepełnosprawnych

blizna po operacji serca